Share this
W styczniu spędziłem w SkiWelt Wilder Kaiser–Brixental kilka intensywnych dni w towarzystwie grupy polskich dziennikarzy narciarskich. To był wyjazd, który miał w sobie wszystko, co lubię w „narciarskiej turystyce”: ciągłe przemieszczanie się z doliny do doliny, zmieniające się panoramy i poczucie, że ośrodek jest tak rozległy, że nawet przy tygodniowym pobycie trudno zjechać wszystkie trasy.
SkiWelt jest przeciwieństwem kompaktowego kurortu z jedną górą i kilkoma trasami na jej zboczach. To jeden z największych ośrodków narciarskich w Austrii: oferuje 275 km tras i sieć 81 kolei linowych, rozpiętą pomiędzy kilkoma miejscowościami i dolinami. Ta skala robi wrażenie nie tylko na papierze. W praktyce przekłada się na to, że ruch rozkłada się po wielu węzłach, a na trasach rzadziej czujesz typowe „wąskie gardła”, które powodują tworzenie się zatorów w innych popularnych stacjach.
SkiWelt dojazd, czyli “bliski Tyrol”
Do SkiWelt dotarłem przez Monachium. Przylecieliśmy na lotnisko, a w dalszą drogę ruszyliśmy samochodem – mniej więcej półtorej godziny jazdy i byliśmy w Söll. Lokalizacja ośrodka to z punktu widzenia polskiego narciarza, który w większości podróżuje na narty samochodem, duży plus. SkiWelt leży relatywnie blisko jak na Tyrol, więc dystans do pokonania z Polski jest mniejszy niż w przypadku bardziej odległych dolin.
Naszą bazą było Söll – to bardzo praktyczna lokalizacja, centralnie położona i dająca szybki dostęp do całej sieci tras.
Warunki: świeży opad, słońce i śnieg, który trzyma krawędź
Jeszcze przed naszym przyjazdem spadło sporo świeżego śniegu. Dolina była przykryta białą kołdrą, drzewa wyglądały jak z pocztówki, a pierwsze poranki miały ten rzadki urok, kiedy człowiek łapie się na tym, że zamiast pędzić do wyciągu, przez chwilę po prostu patrzy.
Na trasach warunki okazały się świetne. Śnieg trzymał krawędź bardzo pewnie, narty przyjemnie niosły, a słoneczna pogoda w ciągu dnia zmiękczała wierzchnią warstwę na tyle, że nie trzeba było walczyć z twardą skorupą. Jak na ośrodek położony stosunkowo nisko – szczególnie w porównaniu z wysokogórskimi resortami – to był naprawdę udany zestaw: dobra podstawa i bardzo przyjazna, zimowa aura.
Po południu zwróciłem uwagę na jedną rzecz: na zacienionych fragmentach bywało twardo i ślisko, bo miękki śnieg potrafił zamarzać, gdy słońce schodziło już za grzbiet. To typowy scenariusz zimowego dnia przy stabilnej pogodzie. Po prostu warto mieć z tyłu głowy, że w SkiWelt plan dnia może zmieniać się wraz z ekspozycją stoków.
„To nie dzieje się samo”: centrum dowodzenia naśnieżaniem
Ciekawym doświadczeniem była wizyta w miejscu, z którego zarządza się naśnieżaniem i utrzymaniem tras. Zobaczyliśmy satelitarne mapy stoków, na których dokładnie widać, gdzie pokrywa jest zbyt cienka, gdzie śniegu jest za dużo i gdzie ratraki mogą przerzucić jego masę, by optymalnie wyrównać warstwę. Flota ratraków od siedmiu lat jest wyposażona w system GPS. Pozwala to na pomiar grubości pokrywy śniegu i precyzyjne rozprowadzanie śniegu tam, gdzie jest to faktycznie potrzebne. W rezultacie od 2017 roku udało się tu zaoszczędzić około 25 procent zasobów wodnych, energii elektrycznej i kosztów. Takie podejście tłumaczy, dlaczego w ośrodku o tak dużej skali trasy potrafią długo w ciągu dnia trzymać jakość, a obawy o warunki ze względu na nieco niższą wysokość bezwzględną okazały się całkowicie nieuzasadnione.
Co ważne, ośrodek bardzo dba o to, by produkcja technicznego śniegu nie wywierała negatywnego wpływu na środowisko naturalne. Do naśnieżania w SkiWelt służy 18 naturalnych zbiorników wodnych, które idealnie wtapiają się w otaczający krajobraz i są w większości zasilane przez topniejący śnieg, opady atmosferyczne i źródła. Nawiasem mówiąc, techniczny śnieg w Tyrolu to po prostu czysta woda pitna bez żadnych chemicznych dodatków, jak to bywa w niektórych innych krajach. Gdy śnieg topnieje wiosną, woda wraca do obiegu w naturalny sposób.
Trasy z perspektywy średniozaawansowanego: długie zjazdy zamiast krótkich odcinków
Jestem narciarzem średniozaawansowanym i lubię długie zjazdy. Przed przyjazdem zastanawiałem się, czy w SkiWelt nie dominują krótsze trasy i że będzie w tym więcej przesiadek niż szusowania. Tymczasem ośrodek bardzo pozytywnie mnie zaskoczył: dłuższych, sensownych zjazdów jest dużo, a przy dobrze ułożonej pętli można jechać długo, płynnie i zdecydowanie bez poczucia, że co chwilę stoi się pod kolejnym wyciągiem.
Dla mnie ważne było też to, że ze względu na ból kolana unikam czarnych tras. W SkiWelt bardzo odpowiada mi układ, który pozwala ominąć trudniejsze odcinki łatwiejszymi wariantami. Dzięki temu nawet przejazd „przez cały ośrodek” da się zrobić bez forsowania fragmentów, których nie chcesz pokonać.
Sieć tras jest bardzo gęsta. Jest ich tak dużo, że bez chwili skupienia łatwo skręcić w niewłaściwą stronę. My jeździliśmy z przewodnikiem, więc było znacznie prościej, ale i tak zdarzyło się, że grupa na moment się rozciągnęła i trzeba było się potem odnaleźć. Wynika to wyłącznie z rozległości terenu i mnogości tras, samo ich oznakowanie jest wyjątkowo czytelne.
Brak kolejek i spokój na trasach
W środku stycznia spodziewałem się przynajmniej punktowych kolejek, a tymczasem praktycznie ich nie doświadczyliśmy. Mam wrażenie, że to wynik dwóch rzeczy. Po pierwsze, SkiWelt ma wiele punktów wejściowych, więc ruch dość równomiernie rozkłada się po całej sieci. Po drugie, trasy są na tyle liczne i szerokie, że nawet gdy na nasłonecznionych niebieskich odcinkach gromadzi się więcej narciarzy, wciąż da się znaleźć przestrzeń do wygodnego i bezpiecznego szusowania.
To ważna informacja dla rodzin. Najbardziej stresujące sytuacje na stokach często wynikają nie z nachylenia, tylko z tłoku. Tutaj podczas naszego kilkudniowego pobytu było pod tym względem bardzo spokojnie.
Dwie strony SkiWelt: panoramy Wilder Kaiser i wycieczka w stronę Ki-West
Po jednej stronie – okolice Söll, Ellmau i Scheffau – największy zachwyt wywołuje widok na masyw Wilder Kaiser. Ta sceneria robi wrażenie nawet wtedy, gdy człowiek widział już w Alpach wiele. W słoneczny dzień szczyty masywu wyglądają jak tło namalowane od linijki: ostre, jasne, dominujące.
Po drugiej stronie zrobiliśmy długą wycieczkę w kierunku położonego na odległym skraju całego terenu narciarskiego schroniska Ki-West . Jego nazwa to sympatyczna gra słów nawiązująca do amerykańskiego Key West, a miejsce jest idealne na przerwę w trasie. Ki-West leży też w okolicy, z której można szybko przeskoczyć skibusem w stronę terenu narciarskiego Kitzbühel – my akurat nie zdążyliśmy tego zrobić, ale zostawiło to przyjemny niedosyt i dobry powód, żeby wrócić.
Jedzenie: tyrolska klasyka w schronisku smakuje najlepiej
Na takich wyjazdach zawsze wracam do klasyków: Tiroler Gröstl, Apfelstrudel i Kaiserschmarrn. W SkiWelt łatwo o dobry przystanek na trasie, bo ośrodek ma gęstą sieć schronisk. w czasie szusowania można posilić się aż w 80 lokalach serwujących lokalne specjały.
Klimat w knajpkach w ciągu dnia był spokojny i w wielu miejscach rodzinny. Jedyny wyraźniejszy akcent imprezowy trafił nam się w porze lunchu, gdy w jednym schronisku spotkaliśmy grupę Holendrów w nastroju wyraźnie apres-ski, mimo że była jeszcze wczesna pora. To był raczej epizod i ciekawa obserwacja niż coś, co dominowało w ośrodku.
Szkółka w Scheffau: „banan na twarzy” jako filozofia nauki
Jednym z najbardziej zapadających w pamięć momentów była wizyta w szkółce narciarskiej w Scheffau i rozmowa z jej szefem – człowiekiem po dziewięćdziesiątce, z energią, której można pozazdrościć. Opowiadał o swoim podejściu do nauczania dzieci z ogromną pasją: dziecko ma czuć radość, a najważniejszym miernikiem sukcesu jest jego uśmiech. Gdy to jest spełnione, postępy przychodzą naturalnie.
Bardzo spodobało mi się też ich rozwiązanie sprzętowe: zamiast zmuszać najmłodszych do noszenia twardych i ciężkich butów narciarskich, korzystają ze specjalnych nart z wiązaniem pozwalającym przypiąć do nich zwykłe zimowe buty. Dla dzieci to wygodniejsze, mniej stresujące i pozwala stawiać pierwsze kroki na śniegu bardzo wcześnie, już od drugiego roku życia. Jeśli ktoś jedzie z rodziną i szuka miejsca, w którym nauka ma być zabawą, SkiWelt mocno punktuje właśnie takimi detalami.
Wiedźmy w Söll: motyw, który działa na dzieci i ratuje dorosłym plan dnia
Söll ma jeszcze jeden wyróżnik: wiedźmy, które dostarczają dzieciakom frajdy. W zimie to nie jest tylko jedna z dodatkowych atrakcji, ale element klimatu miejsca, który rodziny naprawdę odczuwają. Dzieciaki mają tu swoich bohaterów, a dorośli zyskują to, czego w rodzinnych wyjazdach często brakuje najbardziej – odrobinę spokoju.
Wiedźmy gwarantują pyszną zabawę. Można też stoczyć z nimi bitwę na śnieżki, a przy odrobinie szczęścia uwarzyć własny eliksir w kociołku nad ogniskiem, który można potem spróbować za darmo!
W tym roku popularna strefa dla początkujących i rodzin Hexenwiese przy stacji dolnej SkiWelt Söll została gruntownie odnowiona. Dzięki pomysłowym atrakcjom i nowoczesnym udogodnieniom strefa ta stała się jeszcze bardziej atrakcyjna dla młodych miłośników narciarstwa i ich rodzin. Szczególną nowością, również zarządzaną przez widźmy, jest zjeżdżalnia tubingowa, na której dzieci mogą zjeżdżać po stoku na oponach. Mieliśmy okazję ją wypróbować – widok starych baranów pokonujących tor na oponach bezcenny.
Ponadto magiczna instalacja dźwiękowa z instrumentami na stoku tworzy dla dzieci czarującą atmosferę podczas zjazdu. A nowy magiczny dywan wygodnie zabiera początkujących z powrotem na szczyt – idealny do pierwszych zjazdów na śniegu. Kolejna zaleta: podczas gdy dzieci bawią się i zjeżdżają, rodzice mogą zrelaksować się na nowym słonecznym tarasie.
W najlepszych ośrodkach, jakim bez wątpienia jest SkiWelt, liczą się właśnie te pozornie miękkie elementy: nie tylko nachylenie tras, ale też to, czy dziecku nie nudzi się po godzinie, czy są tematy do przeżywania, czy przerwa w ciągu dnia nie zamienia się w logistyczny kryzys.
Trasa nr 40 w Söll: długa, niebieska „family run” do doliny
Dla rodzin i dla tych, którzy lubią spokojną, długą jazdę bez niespodzianek, ważnym punktem w Söll jest niebieska trasa nr 40. To popularna „family run”, która łagodnie prowadzi w dół, meandrując przez las do doliny. SkiWelt samo wyróżnia ją jako szczególnie lubianą trasę rodzinną.
Dla mnie była kolejnym argumentem, że w SkiWelt jest sporo długich zjazdów. Taka ciągnąca się kilometrami trasa pozwala naprawdę popracować nad płynnością, a jednocześnie nie wymaga agresywnej jazdy. To dobry wybór również wtedy, gdy chcesz zakończyć dzień spokojnym, kontrolowanym zjazdem.
Nocna jazda w Söll: największy ośrodek nocnych jazd w Austrii
Wieczorne szusowanie było osobnym doświadczeniem. Warunki okazały się świetne, bo przed startem nocnej jazdy trasy są przygotowywane przez ratraki, które wyrównują pokrywę po całym dniu. Jeśli ustawisz się przy bramkach wcześniej, możesz wejść na trasę jako jeden z pierwszych i przejechać się po idealnie wyratrakowanej nawierzchni.
Dodatkowym pomysłem, który warto rozważyć, jest popołudniowe fondue w restauracji Stöcklalm przy Hochsöll – to dobra okazja, by połączyć kolację z nocnymi jazdami na idealnie przygotowanym stoku.
W Söll nocna jazda jest mocną częścią oferty – ośrodek określa się jako największy obszar nocnej jazdy w Austrii i oferuje około 10 km oświetlonych tras. Kluczowa informacja praktyczna brzmi jednak prosto: karnet na jazdę nocną kupuje się osobno, a kilkudniowe skipassy nie obowiązują wieczorem.
Pomysł na wycieczkę po nartach: twierdza Kufstein nad Innem
Jeśli po nartach macie jeszcze ochotę na krótki wypad, świetnym wyborem będzie wizyta w Kufstein odległe od Soell zaledwie o 20 minut jazdy samochodem. To ciekawa opcja zarówno na spokojne popołudnie, jednodniową wycieczkę czy interesujący przystanek w drodze w Alpy. Największą atrakcją tego średniowiecznego miasteczka jest Festung Kufstein, monumentalna twierdza górująca na skale nad miastem. Z murów i tarasów widokowych rozciąga się szeroka panorama doliny Innu, a przy okazji łatwo zrozumieć, dlaczego przez stulecia było to miejsce o strategicznym znaczeniu — na styku Tyrolu i Bawarii.
W samej twierdzy trzeba zobaczyć kilka rzeczy, które zostają w pamięci. Pierwsza to Heldenorgel w wieży Bürgerturm — potężne, jedne z największych na świecie, plenerowe organy, których krótki koncert rozbrzmiewa codziennie o 12:00 i słychać go w wielu punktach miasta. Druga to Tiefer Brunnen, głęboka studnia wykuta w skale. Jej budowę rozpoczęto w 1512 roku, a zakończono dopiero w 1537. Prace trwały zatem aż 25 lat! To musiało być frustrujące.
Po zejściu z twierdzy warto jeszcze zajrzeć na starówkę — choćby na Römerhofgasse, krótką i bardzo klimatyczną uliczkę z historycznymi fasadami, szyldami i małymi lokalami. To dobry finał spaceru, zanim wrócicie do hotelu albo ruszycie dalej.
Dla kogo SkiWelt jest najlepszym wyborem
Po tych trzech dniach mam wrażenie, że SkiWelt najbardziej docenią narciarze, którzy lubią „turystykę” na nartach: przejazdy przez duży teren, ciągłą zmianę widoków i poczucie, że każdego dnia można pojechać w inną stronę. Bardzo dobrze odnajdą się tu też średniozaawansowani, bo ośrodek oferuje wiele ciekawych czerwonych tras i pozwala budować pewność bez konieczności wchodzenia w czarne odcinki.
Rodziny dostają natomiast solidny pakiet: długie, przyjazne niebieskie trasy – jak nr 40 w Söll, szkółki z dobrym podejściem do dzieci, a do tego atrakcje, które pomagają utrzymać u najmłodszych entuzjazm.
Poza sezonem SkiWelt Wilder Kaiser – Brixental oferuje bezpłatne karnety narciarskie dla dzieci do 15 roku życia na trzy lub więcej dni. Dodatkowo rodziny z małymi dziećmi do lat trzech mogą sporo zaoszczędzić, ponieważ mama i tata potrzebują tylko jednego karnetu. Karnet na 3 do 14 dni jest wymienny i może być używany na zmianę przez każdego z rodziców.
Podsumowanie: trzy dni to mało, trzeba tu wrócić
SkiWelt w połowie stycznia przywitało nas śniegiem, słońcem i warunkami lepszymi, niż sugerowałaby wysokość ośrodka. Najbardziej zapamiętam rozmowę w szkółce w Scheffau, spojrzenie na to, jak współcześnie zarządza się śniegiem w dużym resorcie i jak wzajemnie współpracują poszczególne stacje połączone w jeden wielki organizm oraz nocną jazdę w Söll, kiedy świeżo przygotowane trasy potrafią dać czystą, narciarską radość.
I chyba właśnie o to chodzi w takich miejscach: nie o jedną legendarną trasę, tylko o to, że przez cały dzień możesz być w ruchu, odkrywać kolejne fragmenty ośrodka i wracać wieczorem z poczuciem, że zobaczyłeś coś nowego.
09 listopada, 2025
